Hallo wereld

30 augustus 2010

SAIL 2010

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 12:33

Ik heb wel eens verteld dat ik vroeger een kano op de Loosdrechtse Plassen had. Om daar te komen, ik woonde in Amsterdam Noord (TuindorpOostzaan), moest je altijd met de Tolhuis- of de Valkenwegpont het IJ over. Later werd de Schellingwouderbrug, gebouwd met een brug over het AmsterdamRijnkanaal.

Die Valkenwegpont was voor mij heel bijzonder, want in de pauze van de 5e Technische school (Meeuwenlaan), stonden Aad de Graaf en ik (we waren 13 jaar) naar de schepen te kijken die af en aan voeren. Aad kon alle rederijvlaggen en schepen uit zijn hoofd. Ik vond dat onvoorstelbaar knap.

Daar moest ik aan denken toen ik met 380 andere vaarders vlak bij de Valkenwegpont de IJ-haven in peddelde.
Maar voor ik daar was…………. had ik op vrijdag mijn kano op de camping IJburg gestald (bijna onder de brug over het ARK), als gast van KV IJburg. Op zaterdag heel vroeg heb ik het nog rustige ARK overgestoken. Ik meldde me bij KV Zeeburg en vertrok met ruim 100 kajaks naar het water tussen Nemo en het ingepakte Zeevaartmuseum. Daar wachtten we op de groepen uit de Weespervaart en de Sloterplas. Toen we er allemaal waren vertrokken we samen naar de IJ-haven.
2010-08-21-s161-k
De Federatie Amsterdamse Kanoverenigingen had ons allemaal van een rode of zwarte Sail pet voorzien. Met de waterpolitie voor en achter veroverden we de IJ-haven. Ook voor ons was éénrichtingsverkeer ingesteld. Behalve de begeleidende boten zijn er geen andere vaartuigen.

Zo peddelend, kan ik me voorstellen hoe onze voorvaarders in tropische wateren enigszins bevreesd waren voor die honderden kleine bootjes met mensen, die anders bewapend waren dan wij nu. Ik was gewapend met twee camera’s en reserveaccu’s. Aan het einde van de tocht waren honderden plaatjes geschoten en alle accu’s leeg.
2010-08-21-s163-k
De zon was net op, we voeren naar het oosten pal tegen de zon in. Dus om plaatjes te maken moest je stil liggen en ‘terug’ te blikken. Na duizend meter varen moesten we oversteken om aan de andere kant terug te varen. Daar lagen de werkelijk imposante schepen. Wat voel je je nietig zo vlakbij zo een zeekasteel. Allemaal waren ze mooi opgepoetst en zagen er er heel mooi uit in het vroege zonlicht.
2010-08-21-s164-k
Voordat we het weten is de tijd om, we moeten terug de grachtengordel in.
Bij de mariniers voor de deur is het pauze. Wat een karwei om 258 kano’’s op de wal te krijgen. Maar het gaat vlug, iedereen helpt iedereen en zo staan we toch snel in de rij voor een bakje koffie of thee. Met een warm bakkie in de hand maak ik hernieuwd kennis met de andere vaarders, die ik in de enorme vloot van 288 boten niet had opgemerkt.
2010-08-21-s184-k
De ‘Zeeburg’-groep doet nog een extra rondje langs Carré, Artis en het Amstelhotel. Na afscheid genomen te hebben van KV Zeeburg, vaar ik met de vaarder uit Meppel naar de camping.
2010-08-21-s169-k
Het ARK is nu enorm druk. Speedbootjes en andere grote golvenmakers zijn daar aan het racen, lijkt wel. Nadat we zijn gestoken dobber bijna een kwartier voor ik het spatzeil los durf te trekken. Dan snel op de algen begroeide balk (40 cm hoog) gaan staan en 60 cm hoger de bovenkant van de damwand vast pakken. De kano heb ik aan een lijntje. Mijn medevaarder, kwam eerder aan de wal, hij helpt mij om de kano op de kant te krijgen, ik bedank hem.
Meer foto’’s via mijn website www.watertononline.nl

26 augustus 2010

Waar heb ik mijn autosleutel gelaten?

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 19:03

Dat was een spelletje dat op paaseieren zoeken leek, aldus Erik. Het gebeurde donderdagmorgen tijdens de PeddelPraat zeekamp week 2010.
Woensdagavond waren we naar de KNRM, station den Helder geweest, waar met een reddingboot werd geöefend om een kanovaarder te redden.

Hiervoor was de reddingboot de “Joke Dijkstra” aanwezig. Deze boot heeft andere afmetingen als een zeekajak. 20 meter lang, 7 meter hoog, uitgerust met 2 keer 1000 PK motoren, die dit schip met ‘waterstraal’ aandrijving voortstuwen en aan de achterkant een soort schep-klep om de drenkeling(en) aan boord te halen. Deze schep-klep kantelt naar beneden, waar hij direct achter/boven de waterstraal aandrijving zit. Het is daar soms behoorlijk heftig en ruw water.

Als mogelijke drenkelingen is de meerderheid van onze instructeurs in volle uitrusting met hun kajaks aanwezig. Onze instructeurs zijn zeer indrukwekkend, maar naast de “Joke Dijkstra”, die rondom een rubberband van 120 cm doorsnede heeft lijken ze klein.
2010-08-04-ellen-36_as-k
Eerst laat Joke zien welke wendbaarheid ze heeft. Dan gaat ze met de straalaandrijving leuke dingen doen. Dat levert golven op die wij op zee nog niet gezien hebben. De instructeurs trachten Joke te bereiken op eigen handkracht. Dat lukt maar matig, omdat de instructeur maar een fractie van de kracht van Joke heeft.
Dan wordt een redding geöefend, als de kajakker nog in de kajak zit. Ondanks het vlakke water is dat een hele klus, door het heftige water van de waterstraalaandrijving van Joke. En dit is dan zonder golven van 1 á 2 meter.

Uiteindelijk komt er een oplossing. De vaarder moet uit zijn/haar boot. Deze moet de sleeplijn aan de punt vastmaken en zich dan laten redden. Eerst de persoon, de kano komt later.

Beter dan dit verhaal kun je het op het fotoalbum zien. (via www.watertononline.nl) of peddelpraat-website)

Terug naar de sleutel. Ik was daar dus ook bij en was erg onder de indruk. Mijn autosleutel had ik in mijn gewone (niet-kano) tasje gedaan. De volgende dag kon ik ze niet vinden. Gelukkig merkte ik dat bijtijds en meldde dat dus bij de leiding. Want zonder autosleutel, zo een dik plastic-pinpas-kaartje, kon ook mijn mede kanovaarder niet over haar kano en uitrusting beschikken. Dan de hele tent uitgeruimt, anderen hielpen ook mee zoeken.
2010-08-06-u45242-k
Uiteindelijk bleken ze gewoon in het tasje te zitten, dat ik drie keer gecontroleerd had! (excuus achteraf, normaal zitten er sleutels aan, deze pinpas kleine kaart voel je slecht in de voering). De vertrektijd was door mijn dommigheid een kwartier later.

29 juli 2010

Eind juli 2010

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 15:53

Een heel bijzondere vakantie, dit jaar voor de derde keer Karintië. Het was warm, heel warm, we kunnen eigenlijk zeggen HEET. Zo warm dat we daardoor extreem weinig gewandeld hebben. We hebben 41 graden gezien, dan doe je niet veel meer.

Ik had een verbranding op beide armen had opgelopen tijdens de kanolessen aan de jeugd van het Vechtdalcollege. Ik was al zo bruin dat ik gewoon te weinig gesmeerd had. Alsnog met aftersun gesmeerd, het zag er uit als zonneallergie. De volgende dag een zalf bij de apotheek opgehaald, na een telefonisch recept van de huisarts. De zalf had niet de gewenste uitwerking, in tegendeel. Later groeiden de puistjes en onder de huid werd alles dikker, gevolg kwabben als van een walrus in arm en knieholtes en nek. Dus (we waren toen al in Oostenrijk) heel slecht geslapen, ook door de temperaturen van boven de dertig graden.

Op de heenreis hadden we een overnachting in Bamberg, deze stad wilden we weer zien, omdat we bij een vorig bezoek de pech hadden van een defect fotokaartje. Het weer was fraai, alle foto”’’s konden weer opnieuw gemaakt worden. De volgende dag verder naar Feldkirchen, met hulp van TomTom. We kwamen de Tauern-pass makkelijk over, zonder files. Het appartement is op de 2e verdieping met een mooi uitzicht en een balkon. Op het balkon hebben wel alle dagen (min één) ontbeten en gegeten, geweldig.

De temperaturen liepen steeds verder op. We zijn even de Gerlitzen op geweest, maar het was te warm, bovendien werkte mijn allergie niet mee. We hebben veel over Alpenstraten gereden, die een fantastisch uitzicht boden. Maar met een lange-mouw-overhemd aan, want de zon was erg pijnlijk op mijn armen. Onweer dreigde en kwam ook, maar bracht bij ons geen regen. Met de gekochte KärntenCard zijn deze tolwegen gratis, net zoals de kabelbanen en rondvaarten.
Eén van de mooiste burchten was Hochosterwitz. Dit is een burcht die uit een modelspoorbaan werkelijkheid is geworden. Stel je maakt een reële berg, zet daar een burcht op en als die klaar is merk je dat de toegangsweg is vergeten. Dan boetseer je de toegangsweg er omheen en plaatst er ook nog 12 poorten op. Maar het is geen modelbaan, het is helemaal echt.2010-07-18-hochosterwitz-u47700

De temperatuur zakte iets en we zijn in een kabelbaan (Verditz) naar boven op de berg geweest. Dit zijn 3 stoeltjesliften na elkaar. Boven aan gekomen krijgen we de waarschuwing om i.v.m. onweer niet ver te gaan. En zo waren we weer snel beneden. De volgende dag op de Milstattersee waait bij de rondvaart een lekker briesje, heerlijk.
Dan komt de laatste dag, het is zowaar maar 23 graden. We gaan de Turacher Höhe op, confortabel met een kabinelift naar 2000 meter hoog. We klimmen/wandelen naar 2200 meter. Geweldige uitzichten en een lekkere temperatuur. Eindelijk een dag dag we konden wandelen!

Het is weer woensdag we vertrekken. Maar bij Nürnberg wordt de motor te heet en moet de Adac ons trekken en begeleiden naar de dealer. Een niet geplande overnachting in deze oude mooie stad.
2010-07-22-nuerenberg-u44854
De volgende dag blijkt dat we nog een dag extra moeten blijven omdat de uitgebrande weerstand de volgende dag vervangen kan worden. En zo komen we vrijdagavond laat weer thuis.

11 juli 2010

Hoog zomer(allergie)

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 11:33

Nooit gedacht dat dat ik dat ook zou kunnen krijgen. Maar toch, met m””n 68ste heb ik het gekregen. En hoe! Eindjuni was het heel erg mooi weer geweest, ik had al de nodige peddelslagen afgelegd en had al een erg bruin hoofd en armen gekregen. Op maandag en dinsdag mocht ik Ronald helpen om jeugd kennis te laten maken het varen in de kajak. Plaats van handeling de Overijsselse Vecht in Hardenberg. Kano”’’s, de wildwaterbootjes van de plaatselijke kanovereniging. Deelnemers, per dag, drie groepen van het Vechtdalcollege, 4e klassers. Datum: eind juni 2010, watertemperatuur 21 graden.
2010-06-28-vdc-u44479-v
Ik had gesmeerd met zonnebrand factor 40. Het was warm, niemand van de cursisten was omgeslagen. In afwachting van de volgende groep eskimoteerde ik wat, voor ik ook weer aan de wal ging. Uiteraard droogde ik me af en…. vergat me opnieuw in te smeren. Dinsdag was een herhaling van de maandag. Lekker geskimoteerd, daarbij heerlijk afgekoeld.2010-06-29-vdc-u44525-v
”’’s Avonds waren mijn armen helemaal opgezwollen, ik leek wel een Michelinpoppetje en zo voelde het oo. Woensdag, toen het nog erger geworden was begonnen met het smeren van het door de dokter voorgeschreven zalfje. Langzaam ging beter, maar ik durfde zondag niet met Kanoleut mee te varen. Uitgerekend als zij op de Vecht, mijn eigen trainingsrivier varen, kan/durf ik niet mee wegens zonne allergie.
Dan op vacantie naar Oostenrijk, nu steeds zeer fanatiek en precies gesmeerd. Maar na een kort bezoek aan de top van de Gerlitzen (1911m), ”’’s avonds mijn nek ziet er uit alsof ik een walrus ben, grote plooien, hartstikke rood en uitermate pijnlijk. Dus nog meer smeren en een paar dagen niet in de zon. Gelukkig is ons balkon in de schaduw n op twee hoog, zodat we af en toe een windje voelen langs komen. Ons uitzicht is fraai, maar ik ben blij dat ik de laptop heb mee genomen en dat er Formule 1 en de Tour de France op de TV is.2010-07-08-feldkirchen-u44590
Wat is de moraal van dit verhaal? Duidelijk meer smeren, ondanks dat je al een hele bruine kop en huid hebt.

30 januari 2010

De kop is er af!

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 16:03

Maandag 18 januari, nog steeds sneeuw en ijs, maar wel 3 graden boven nul. Eindelijk weer varen op mijn ””huis””rivier, de Overijsselse Vecht. Ze hebben zon beloofd, dus alles weer bij elkaar gezocht, kano op dak en op naar de stuw, de Koppel. Het peil is 682 cm en er gat flink wat water over de stuw. Het is drie weken geleden dat ik heb gevaren. Het is een soort vacantie geweest. Eindelijk heb de familiegegevens in een stamboomprogramma gezet. Ze zitten er nog niet allemaal in, maar het schiet op. Nu eerst de natuur in.

Nu hoor ik sommige lezers denken… natuur? Is er buiten iets te zien behalve smeltend sneeuw? Nou en of. Ik zie meteen al 4 torenkraaien bezig met hun favoriete spelletje: “buizerdje pesten”. Natuurlijk winnen de pestkoppen, de buizerd gaat ergens anders jagen. Aan de andere kant van de rivier, waar ik anders een kleine 20 aalscholvers zie, zijn er nu acht. En ze zijn niet alleen, een hele wolk van meerkoeten houd hen gezelschap. Er zijn ook weer zwanen, ze blijven gewoon zwemmen, terwijl de meerkoeten altijd alle kanten op fladderen. Het zijn niet ””””mijn”””” zwanen. Die zie ik even later, ze verkennen de plek waar ze over een paar maanden weer zullen broeden.
Ik heb nu ”’’stad Hardenberg”” achter me gelaten. Ik zie weer een wolk meerkoeten, wel 200. Op de dijk zie ik 2 soorten ganzen en een reiger. Nieuwsgierig kijken ze naar me en waggelen dan aan de andere kant de dijk af, uit het zicht.

Voortpeddelend kom ik een jonge mannetjeszwaan tegen. Hij is een eerste jaars, dat zie je aan zijn hals, grauw, met een lichte zweem van geel. Even verder zie ik een dode zwaan, weer een jong mannetje. Volgens deskundigen sneuvelt een derde van de jonge zwanen in het eerste jaar.
Mijn snelheid is van 7,1 naar 6,8 km/uur gezakt. De rivier is hier iets smaller, dus heb ik meer stroming tegen. Peddelend tussen wolken meerkoeten, het is een prachtig geluid als die kleine vogeltjes over het water weglopen-vliegen. Het is een geluid als van een fontein, maar dan meer ingetogen. Ik ben nu bijna bij ””de Loozense Linie””, alleen jagende aalscholvers en paartjes eenden kruisen mijn pad.

Het weer wordt niet wat beloofd is, de zon blijft weg. Bij de aanlegsteiger van het pontveer naar het eilandje is het bootje er niet meer. Het heeft daar maanden gelegen, zonder iemand over te zetten. De bomen op het eilandje zie ik wazig, er komt mist opzetten. Ik heb nu 5 km gevaren, mijn snelheid is verminderd tot een magere 6,3 km/uur. Hier in de Loozense Linie is het erg ondiep (1m) en toch moet al het water verder stromen.

Nu nader ik ””het gat van Joosten””, een voormalige zandwinplas. Aan de rechterkant is de dijk helemaal wit, van opgewaaide sneeuw. Het lijken wel ijsbergen, maar dan kleiner. Sommige plekken zijn een beetje geel/bruin platgetrapt en volgescheten door de vele watervogels die daar hebben zitten kleumen. Op het water kom ik een grote groep eenden tegen, weer 200. Wat doet die aalscholver daar nu tussen? Door de eenden heeft hij mij pas laat in de gaten en gaat op de vleugels. De eenden doen dan ook mee. Terwijl opvliegende meerkoeten de snavels dicht houden, kwaken de eenden (ja de vrouwtjes!) allemaal erg luid.

De Vecht is na ””het gat van Joosten”” weer breed, ik vaar weer 7 km/uur. Twee wilgen zijn geknot, tjonge wat een dikke knoest heeft de stam. Nog meer zwanen, eenden, meerkoeten en reigers. De mist verminderd wat, de brug bij Ane is in de verte te zien. Hier was vroeger ook een stuw, die hebben ze verwijderd, misschien is het daarom nog zo breed op deze plek.

Onder de brug valt het lawaai van het verkeer me plotseling op. Door de nog overal liggende sneeuw wordt het geluiden gedempt. Het is heerlijk om alleen het geluid van je eigen peddel te horen. Dit is meteen een goede oefenmogelijkheid om (nog) stiller te varen. Na 1 uur en 33 minuten pauze, heb ik 10,2 km gevaren en ben nu ben bij ””de Haandrik””. Het peil is 60 cm hoger dan bij ””de Koppel””. In de sluis ligt de rondvaartboot ””Napoleon”” te overwinteren.

Appel op eten en iets drinken, ik probeer te bellen. Maar de ene telefoon heeft geen bereik en de andere heeft een lege accu. Vertrek na 10 minuten pauze. Ik laat me even meedrijven om te merken dat de Vecht daar 3 km/uur stroomt. Dan zet ik er de spurt in. Ik ben iets te lang stil blijven liggen en wat (te) koud geworden. Makkelijk blijf ik boven de 10 km/uur, dit houd ik 4 km vol tot voorbij ””het gat van Joosten””. Ik ben weer voldoende opgewarmd en ga een tandje minder, maar nog altijd boven de 9. De vermoeidheid speelt nu ook mee, en de tegenwind en dat het net-niet droog is. Bij ””de Koppel”” aangekomen, heb ik over de terugweg 1 uur en 9 minuten gedaan.

De wal op, auto halen en alle spullen weer in de auto. Kano op dak en naar huis om weer helemaal warm te worden. Nu ik dit verhaal intoets merk ik dat ik weer dat prettige gevoel boven in de schouders heb, ik ben een beetje moe. Maar de eerste 20 km staat op de de teller van 2010.
knotwilg-u43782-k2

31 december 2009

Dag 2009

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 14:02

2009 was een geweldig jaar. Alle persoonlijke records zijn verbeterd. Meer tochten gevaren (107), meer afstand, op alle onderdelen (zee, Vecht, elders) zowel in de wildwaterboot als in de zeekajak. Ruim 1800 km heb ik totaal gevaren…. zonder nieuwe blessures, alleen dat al maakte 2009 tot een top jaar.
Grenzen zijn verlegd, de conditie is zichtbaar verbeterd. De weegschaal bevestigd dit door niet boven de 70 kg aan te wijzen en dat is mooi voor iemand van 168 cm en 68 jaar.

2009 was voor mij het jaar van het zeekajakken. Ik ben nu onderweg om het “ZeeVaardigheid”certificaat te behalen. Eigenlijk had ik daar in 2010 mee willen beginnen, omdat ik vind dat je eerst eskimoteren onder de knie moet hebben. Het escimoteren hoopte ik eind 2009, één op de drie keren sucsesvol te kunnen doen. Dat is veel sneller gegaan, ik ben nu al uitgekomen op 90% geslaagde ””turnthrough””. Nog niet onder moeilijke omstandigheden, maar aan het eind van een tocht deed ik het.
Ook het varen met stevige wind in de rug, waardoor je gaat surfen, begin ik onder de knie te krijgen. Begin van het jaar had ik daar nog angst voor, je hebt er over kunnen lezen in eerdere blogjes.

Waar was ik te vinden? Ruim 800 kilometer op de Overijsselse Vecht. Deze heb ik nu helemaal bevaren, steeds beginnend tegen de stroom op en dan weer terug. Op een fotoalbum heb ik wat plaatjes gezet, kijk maar: http://picasaweb.google.nl/watertononline/.

Met PeddelPraat & TKBN heb ik 2 weekenden en een week zeevaren beöefend. Daarbij trof ik Han & Arie Kreuk, die zeer inspirerend waren. Door hele domme fout van de TKBN is zeevaren daar nu niet meer mogelijk. Daarom ben ook ik nu bij de NKB aangesloten, Arie & Han gaan onder die vlag verder.

PeddelPraat was als vanouds geweldig: Herfstkamp, ZoetZout en het Zeekamp. Al deze aktiviteiten met als basis kamperen in je tent, vaak ook je eigen potje koken.

Met Kanoleut was ik 23 tochten onderweg. Onderandere met de legendarisch geworden ””Bibbertocht op de BovenVecht, op de Lieser in de Eifel en de jungletocht op de Middenbeek. Ook werd 45 km op de IJssel gevaren tijdens de Veluwerally. Dat laatste natuurlijk niet in de wildwaterboot. Die wel gebruikt werd op de Hengelose Berflobeek, waarvan SintMaarten erg bijzonder was. Dank je wel Beekbusters.

Mijn kanomaatje Jan is weer in de kano gestapt en we hebben op de Vecht en op de Wieden, rond BeltSchutsloot gevaren. Het komend jaar hoop ik dat we weer meer samen varen.

Ik heb gevaren met de kanoverenigingen Sloterplas, IJsselstreek, Bootsclub Nordhorn en de EKR. De laatste was dit jaar van Nordhorn naar Almelo. 34 kilometer en 14 overdragingen door een kanaal dat allen bevaarbaar is voor kano”’’s. Met weinig andere vaarders was in Friesland, op het IJsselmeer, Vecht, het Drostediep en de Grevelingen. Bedankt Hendra, Anita, Jannes, Rudy & Martin.

Een van de vele extra”’’s die kanovaren je brengt, is varen in de vrije natuur met gelijkgestemde beoefenaren van deze sport. Varen op plekken die je anders nooit zou hebben gezien.

Mijn gewenste tochten voor 2010 zijn ongeveer dezelfde als vorig jaar. Ik verheug me bijzonder op 21 augustus: SAIL Amsterdam. Varen tussen die grote tallships met een heleboel andere kano”’’s. Heel misschien een weekje naar de Meclenburger Seëen, een merengebied in de buurt van Berlijn. De peddeltechnieken zoals ””hoge steun””, ””rollen””, ””escimoteren””, ”’’surfen””en het ””peddelroer”” hoop ik naar een hoger niveau te kunnen brengen. Varen op “ZV”niveau zal ergens volgend jaar hopelijk gaan lukken.

20 november 2009

Surfen en werken op de Overijsselse Vecht

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 16:48

(Gepubliceerd in Kanotities december 2009)

Toen ik bij de Vecht aan was het al windkracht 5 in de lengte richting over het water. Van de stuw de Koppel kwam wel iets water, maar veel was het niet. Wat zal ik doen? Eerst makkelijk met de wind mee en dan op de terugweg hard werken, of andersom?

Het moeilijkste het eerst, dus richting Diffelen. De golven waren soms wel 50 cm hoog, maar heel kort na elkaar. Binnen een paar minuten was ik al drijfnat van het buiswater. De luchttemperatuur was tien graden en het water was een graad minder. Door de wind was de gevoelstemperatuur even boven het vriespunt. Dankzij de kanowanten bleven mijn handen aanvankelijk droog. Maar ik kwam nauwelijks vooruit, 5 km/uur volgens de GPS. Ik werd er behoorlijk moe van. Zal ik dan maar na 5 km stoppen en terug gaan? Maar na een paar kilometers werden de golven wat langer en was het net alsof ik aan het zeevaren was. Op de terugweg kan ik misschien zelfs surfen, dacht ik. Ja en dat was eens mijn zwakke punt. Dus als ik doorvaar tot de stuw, dan kan ik 7 km met de wind achterop lekker oefenen. Tot mijn verbazing was ik al na 65 minuten bij de stuw. Appeltje eten, water drinken en weer terug.

Nu was mijn snelheid duidelijk hoger, 9 km/uur kwam regematig voor. Er waren ook windvlagen, die de peddel pakte. Daar moet je op reageren soms met een lage steun. Heel gek op sommige stukken waren er plotseling lange golven. Je voelt je achterkant omhoog komen en dan voor de golftop je inhaalt, snelheid maken. Oei, oei wat ging dat hard, over de 10. Langzamerhand durf ik meer, ik ga steeds harder. Zo hard dat ik geeneens meer op de GPS durf te kijken. Alle aandacht is nodig om recht uit te gaan. Peddelroer rechts, direct gevolgd door peddelroer links. En dan nog even wat meer snelheid maken, als een gek mee peddelen. Later bleek dat ik 13,5 km/u gevaren had. Leuk dat ik niet meer naar zee hoef om te surfen, als er wind is kan ik dat nu ook vlakbij.

13 november 2009

Herfst 2009

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 11:41

Nu het november geworden is, zijn de tochten op groter water en op zee, met andere kanovaarders voorbij.
Een ander seizoen begint met o.a. het zwembad om vaartechnieken in aangenaam redelijk warm en vooral doorzichtig water te beoefenen.
Met Kerst is er nog een tocht en in januari 2009 hoop ik dat de Rotte niet is dicht gevroren. Daarna begint het seizoen half maart met het rondje Marken.l

De Overijsselse Vecht blijf ik bevaren voor mijn conditie te onderhouden, daarbij natuurlijk wel nieuws over de vogels, zwanen, aalscholvers enz. Dus kijk af en toe voor aanvullingen op de albums: Zwanen en de Overijsselse Vecht. (via watertononline.nl te vinden)

Er komen af en toe een paar buitenkansjes voorbij, zoals een tocht in het donker met kinderen door de Berflobeek in Hengelo. Beekbusters en anderen willen de Hengelose stadsbeken bevaarbaar zijn voor kano”’’s en andere scheepjes. Wel met St Maarten (11-11) hadden we wel erg weinig water, omdat er aan de beek gewerkt werd. Maar dankzij veel hulp hadden we net genoeg water onder de bootjes, al liepen we ook wel regelmatig vast. Voor de kinderen was het een belevenis om onder het stationsplein in het pikkedonker door te varen. Ik was “voor””vaarder en zag regelmatig deze lampionnen aan komen. Kortom het was een belevenis, voor herhaling vatbaar.

3 november 2009

Gefeliciteerd,

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 14:39

Er is een nieuwe kanoclub geboren in Amsterdam. In de nieuwste wijk gelegen in het Buiten IJ, IJburg.
Eens riep een natuurbeschermingsclub ons als Nederlanders op om hier massaal tegen te demonstreren, nu wonen er mensen die het water op gaan zoeken in een kano.

Ze zijn niet bijgelovig, want de oprichtingsvergadering vind plaats op 13-11-09. Nee geen grapjes maken over priemgetallen, of andere betekenissen, het gaat echt gebeuren.

Voorzitter is de van o.a. PeddelPraat bekende instructeur Marianne Boer, dus dat komt allemaal wel goed.
De website is makkelijk te onthouden: kano op ijburg, maar dan zonder spaties, dus www.kanoopijburg.nl
Ik ben benieuwd wat voor spetterende aanbiedingen ze op het programma gaan krijgen. Vast en zeker zullen ze gebruik gaan maken van Sail Amsterdam op zaterdag 21 augustus 2010.

6 oktober 2009

September 2009, een maand met extremen.

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 21:59

De maand september begon voor mij met veel hoofdletters A.
Start vrijdagmiddag naar Amsterdam, de crew van de SloterplasKV begroeten en tentje opzetten.

A1 Na een zeer regenachtige nacht, vroeg naar Almere, waar Aquavite een jubileumtocht had uitgezet vanwege 25 jaar Kanovereniging aan het Gooimeer. Net op tijd kon ik meevaren, als veertiende vaarder. Meteen werd ik aangesteld om deze tocht op de foto vast te leggen. Van de hoge steiger in het Gooimeer in de kajak, een klein stukje naar de sluis, 5 meter naar beneden, de binnenwateren van Almere in.
Daar kreeg ik een heel andere kijk op deze nieuwe stad. Hij is erg groen. Met de Aquaviteclubleden onderweg, langs het kasteel, naar Haddock voor een feestelijke stop met gebak. Exact gepland tijdens een heel stevige regenbui. Verder naar het feest op de Sluiskade, muziek, ijs en veel bezoekers. De gehele bruine vloot was aanwezig om ons te begroeten. Maar we moesten weer snel naar het clubgebouw om daar de nu niet varende gasten te ontmoeten. Ik zelf moest snel weg, want ik wilde op tijd met de 30ste Internationale grachtentocht van Amsterdam beginnen.

A2 Terug in Amsterdam waren er al honderden deelnemers aan deze 30ste Amsterdamse grachtentocht geariveerd. Ruim op tijd lagen alle boten in het water. Boten in soorten en maten, 1, 2, 4, 6, 8 en 10 persoons, van alle merken. Kano’s met mensen, veel mensen. 190 Duitsers, 66 Nederlanders en 4 Belgen.
En een speciale Belg: Frans de Ridder, 82 jaar jong, deze tocht was zijn 750ste kanotocht. Heel bijzonder, hij begon op zijn 52ste te varen. De leden van de kanovereniging en de niet Duitsers hebben het hele weekend duits gesproken.
KV Sloterplas had meer dan 40 leden die een taak hadden voor deze jubileumtocht, 28 daarvan kwamen we onderweg tegen, waar ze als verkeersregelaar in hun bootjes op ons lagen te wachten.

Alle deelnemers verzamelen zich achter de startlijn, achter de Sloterplasvaarders met de oranje hesjes. Het is erg vol, ik heb moeite om de deelnemers te fotograferen. Allemaal is niet gelukt, maar ik ben een heel eind gekomen, via mijn website www.watertononline.nl kun je het bekijken. Dan gaan we van start op naar de sluis, waar het hele circus de boten op de wal moet krijgen om ze daarna weer in het water te laten.
We wachten weer tot iedereen in het water ligt en dan varen we bij schemering de stad in. Na een lang recht stuk gaan we de bocht om en zijn we in de grachten. Alles gaat prima, soms moeten we wat inhouden om het kanolint niet te lang te laten worden.
De nacht valt in als we in de bekendste grachten varen. De straat staat vol met mensen uit de hele wereld. Die zijn naar dat rose gebeuren in de panden met de neonverlichting gekomen, om daar…. naar al die kano’s met hun witte lampjes te kijken.
Wij zien door die mensen op de kant alleen de neonverlichting op de eerste verdieping. Sommige kajakkers zullen, als ze thuis zijn vertellen dat ze andere spannende(?) dingen gezien hebben vanuit de kano. Maar ik verzeker je dat ze dan een andere tocht hebben gevaren.
Wat we wel zien dat zijn de verlichte bruggen, met als hoogtepunt de magere brug over de Amstel. Helaas is bij nacht fotograferen en peddelen niet te combineren, zodat ik voor mijn fotoalbum plaatjes van anderen heb geleend.

A3 De volgende ochtend hebben Gert, Marianne, Eric, Marianna, Erwin & Louis van de kanovereniging met de C10: “Rooie Stien” ons bij daglicht nogmaals alles laten zien. Weer waren we internationaal. Frans de Ridder uit het Antwerpse,was mee, Emmy & Jan uit Meegen en Rudy en ik (waterTon) uit Overijssel.
Een halve eeuw geleden fietste ik over de Gelderse kade naar de school op het Oosteinde. Vanaf het water ziet het er heel anders uit. De stad is heel erg veranderd, nieuwbouw op de plaats waar eens veel gezinnen achter dezelfde voordeur woonden. Toen woonde daar tante Marie twee hoog achter, nu zien we ruimere huizen met balcon.
De “drijfseisies” en ander spul zie je niet meer in de gracht, dordat ook alle woonboten op het riool zijn aangesloten is het grachtwater schoon geworden.

« Nieuwere berichtenOudere berichten »

Powered by WordPress