Hallo wereld

16 januari 2012

1ste Kanolustrum

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 11:44

Mijn eerste kanolustrumjaar

Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat ik, als 64-jarige, opnieuw in een kano stapte. Sinds ik als 15-jarige op de Loosdrechtse Plassen begon te peddelen en dat tien jaar volhield, is er veel veranderd. Mijn schip van toen was een zware vurenhouten tweepersoonsplatbodem, waarin omslaan onmogelijk was. Twee sterke mannen konden hem net tillen, maar rollen op ronde paaltjes ging beter. De boot had een dekzeil, pikhaak en hoosblik, zelf ik zat op vlonders. Hij was aan de zijkant mooi “Epifane-wit” en had een strakblauw dek. Helaas is er geen goede foto bewaard gebleven.

Veertig jaar later ging ik opnieuw in de kano, nu leerde ik instappen met peddelbrug, omslaan zonder spatzeil en uit de kano spoelen. Ik moest peddeltechnieken en opkanten leren. Daarna veel peddelen, conditie opbouwen en nog meer peddelen; 20 km werd een normale peddelafstand. Tien maanden later kocht ik een ShoreLine zeekajak bij Klaas Hofman. “WaterTon” noemde ik hem. Meteen heb ik een zeekajak beginnerscursus gevolgd. Toen werd het echt leuk: varen met stroming en rare golven, redden, gered worden en zelfredzaamheid leren.

Bij een lustrum denk je terug en tel je de resultaten. Op mijn lijstje staat tevredenheid, o.a. met het ZeeVaardigheidscertificaat en dat ik kan eskimoteren. Met WaterTon heb ik lekker gepeddeld, meer dan 7000 km. Zelfs met het wildwaterbootje, de Perception Corsica, is 1000 km gevaren. Al met al best wel aardig voor deze Ton, die zelf ook net 70 op de jaarteller heeft.

2008-08-05-ton-in-de-branding_320050_ass
Dan kijk ik verder terug op die 40 kanoloze jaren. Druk, druk, druk. Ik vond een partner, trouwde en we kregen samen kinderen. Het Loosdrechtse varen was een vage, verre herinnering. Ik reed 2.000.000 km om bij klanten aan het werk te gaan, waardoor ik weinig thuis was. Er was zelfs een jaar met 85 overnachtingen, wat veel te veel was. Ik zag veel hotels en restaurants, waardoor ik duidelijk gewichtiger werd. Klussen stelde ik uit tot de VUT, toen ik ze ook gedaan heb.

Koninginnedag 2006, mijn dochter riep: “Pap, je wilde toch gaan kanoën als je gepensioneerd was?” Ja, dat zei ik wel eens als er gevraagd werd wat ik zou gaan doen als dat zover was. Ik liep terug naar dat kanokraampje en kreeg meteen een aanbod om twee avonden ‘het kanoën te proberen’. Vind je het leuk, dan blijf je, zo niet, ook goed. In een kort bootje moest ik rechtuit varen, als dat lukte zou het misschien iets kunnen worden. Toen betaalden 10 jaar Loosdrechtse Plassen zich uit. Met mijn vurenhouten boot moest ik weleens, wind schuin tegen, van de 5e plas via 4, 3, 2 naar de 1e terugvaren, wat alleen kon door een peddel te verlengen om zo krachten te verdelen. Bij dit bootje was dat hetzelfde. En zo ben ik weer in de kano teruggekomen.

Wat zijn de verwachting voor de komende vijf jaar? Eén jaar vooruit denken gaat net. Ik hoop gezond te blijven en te mogen blijven kanoën. Eind 2012 hoop ik de ‘reéntry’ en de ‘noodstop’ te beheersen. Rollen zonder peddel zou dan af en toe een keertje moeten lukken. Het zijn redelijk bescheiden doelen, maar vooral zal ik blijven genieten van varen op het water.

1 reactie »

  1. Met veel plezier je verhaal gelezen, heb daar zelf wel beeld en geluid bij. Heb zelf ook de nodige ervaringen met de Perception modellen en met solo in een Canadees, ook erg leuk.Ik ben ook voornemens de verschillende disciplines te leren.
    Ik heb nu nog drie perceptions, maar ben naarstig op zoek naar een Corsica.
    Misschien dat jij meer inzicht en bekendheid hebt binnen jouw medepeddelaars.

    Groeten, Leon de Kock

    Reactie door Leon de Kock — 29 september 2012 @ 19:00

RSS-feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URL

Geef een reactie

Powered by WordPress