Hallo wereld

1 maart 2011

Wildwater is niet helemaal mijn ding

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 10:31

Het is zaterdagmorgen, 8 uur op deze 5 februari. Kanoleut verzamelt zich in Zenderen. Met 12 mensen en 5 auto”’’s gaan onderweg om het wilde water van de Lenne te gaan bevaren. Voor een paar Kano”leu is het de eerste keer dat op wilder water gevaren zal worden, dan de Bornse Beken. Die overigens echt niet tam zijn, hoor. Met een balgstuw waar we vanaf gaan en twee vistrappen waar we tegenop moeten varen, is dat best wel leuk.
p2051368-k-2002
Vandaag is ons doel: Hagen (Höhe Limburg). Onderweg vallen de bloeiende bomen op, ik herken de krent en wilgenkatjes. In Höhe Limburg, bij het begin van de wildwaterbaan parkeren we twee auto’’s. Om 12 uur dobberen we in de Lenne. Onze instructeurs, Ico en Michiel laten ons allemaal travaseren. Je moet schuin naar de andere kant, daarbij moet je de kajak opkanten aan die kant waarvan het water tegen aan stroomt. Op ””gewoon” stromend water zoals de Vecht, is dat echt anders dan op dit snel stromende water, met rare rafels door (net) verborgen rotsblokken. Het is wat ””tricky””, het voelt onstabiel aan, je moet het durven. Na deze oefeningen gaan we verder varen en leren dan om in ””keerwatertjes” te komen.
p2051377-k-2001
Na 7 km staat op een bord: “onbevaarbare stuw”. We stappen uit en slepen/dragen onze kano’’s naar het 50 cm lagere niveau. Van deze lage kant lijkt “de wals” niet zo heftig, ik ga dat bekijken. De stroming is toch wel erg sterk, de wals zal dat ook wel zijn. Ik laat me drijven en raak daarbij uit ballans. De “lage steun” doe ik aan de verkeerde kant, de stroming hapt de peddel. Dit gebeurt zo onverwacht dat ik de hoge steun vergeet, zo ga ik om. Het water is zo koud, dat ik vergeet te eskimoteren. Ik wil er alleen maar uit en trek aan de paniek-lus. Via de hals opening stroomt het water naar binnen, het is werkelijk koud. Snel naar de kant, de kano leeg maken. Omkleden kan, maar omdat we bijna bij het eindpunt zijn (3 km verder), doe ik dat niet. Ik vaar me warm, maar blijf te koud om foto’’s te maken.

Op het eindpunt blijkt dat er 3 vaarders zijn om gegaan, dat valt mee. Bijna allemaal willen ze de wildwaterbaan af. Ik vind één keer nat worden wel genoeg en stap uit. De anderen gaan die wildwaterbaan af, waarbij er nog vier om gaan. Kennelijk bederft dat de pret niet, ze kunnen er geen genoeg van krijgen. Vanaf de wal kan ik mooie plaatjes maken.
p2051383-k-200
De wildwaterbaan van Höhe Limburg ziet er echt wel indrukwekkend uit. Vanaf de kant zie je twee grote golven staan gevolgd door een derde die er uit ziet als een grote bruispartij. De deskundigen zeggen dat als je gewoon doorvaart, je die golven nauwelijks merkt. Ik weet dat nog niet zo.

De volgende dag lopen we langs de wildwaterbaan, de instructeurs vertellen hoe en waar je wat moet/kunt doen.
Gisteren was ik al omgegaan, dit wil ik nu persé voorkomen. Die grote staande golf waar je meteen door heen moet, voedt mijn twijfel. Vind ik dit wild-water wel leuk? Ik houd mijn twijfel.

Toch stap ik in en vaar de golven in. Het is best wel heftig, in een oogwenk is het voorbij. Maar ik ben mijn vertrouwen kwijt. Snel laat me doorspoelen tot het einde van de baan.
Hier maak ik de balans op: Het ging me te snel, hoe ik overeind ben gebleven? Vermoedelijk de automatische piloot. Door dit hele snelle varen (18,9 km/uur) is mijn (zelf) vertrouwen helemaal weg.
Hier aan het einde van de baan ga ik maar aan het opkanten werken. Langzaam komt mijn vertrouwen weer terug. Maar ik ga geen tweede keer de baan af. Dat stel ik maar uit tot over een paar maanden, als water- en luchttemperatuur wat prettiger is.
Een andere keer hoop ik het wel bewust te beleven.

Reageren? »

Reageren?

RSS-feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URL

Geef een reactie

Powered by WordPress