Hallo wereld

26 augustus 2010

Waar heb ik mijn autosleutel gelaten?

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 19:03

Dat was een spelletje dat op paaseieren zoeken leek, aldus Erik. Het gebeurde donderdagmorgen tijdens de PeddelPraat zeekamp week 2010.
Woensdagavond waren we naar de KNRM, station den Helder geweest, waar met een reddingboot werd geöefend om een kanovaarder te redden.

Hiervoor was de reddingboot de “Joke Dijkstra” aanwezig. Deze boot heeft andere afmetingen als een zeekajak. 20 meter lang, 7 meter hoog, uitgerust met 2 keer 1000 PK motoren, die dit schip met ‘waterstraal’ aandrijving voortstuwen en aan de achterkant een soort schep-klep om de drenkeling(en) aan boord te halen. Deze schep-klep kantelt naar beneden, waar hij direct achter/boven de waterstraal aandrijving zit. Het is daar soms behoorlijk heftig en ruw water.

Als mogelijke drenkelingen is de meerderheid van onze instructeurs in volle uitrusting met hun kajaks aanwezig. Onze instructeurs zijn zeer indrukwekkend, maar naast de “Joke Dijkstra”, die rondom een rubberband van 120 cm doorsnede heeft lijken ze klein.
2010-08-04-ellen-36_as-k
Eerst laat Joke zien welke wendbaarheid ze heeft. Dan gaat ze met de straalaandrijving leuke dingen doen. Dat levert golven op die wij op zee nog niet gezien hebben. De instructeurs trachten Joke te bereiken op eigen handkracht. Dat lukt maar matig, omdat de instructeur maar een fractie van de kracht van Joke heeft.
Dan wordt een redding geöefend, als de kajakker nog in de kajak zit. Ondanks het vlakke water is dat een hele klus, door het heftige water van de waterstraalaandrijving van Joke. En dit is dan zonder golven van 1 á 2 meter.

Uiteindelijk komt er een oplossing. De vaarder moet uit zijn/haar boot. Deze moet de sleeplijn aan de punt vastmaken en zich dan laten redden. Eerst de persoon, de kano komt later.

Beter dan dit verhaal kun je het op het fotoalbum zien. (via www.watertononline.nl) of peddelpraat-website)

Terug naar de sleutel. Ik was daar dus ook bij en was erg onder de indruk. Mijn autosleutel had ik in mijn gewone (niet-kano) tasje gedaan. De volgende dag kon ik ze niet vinden. Gelukkig merkte ik dat bijtijds en meldde dat dus bij de leiding. Want zonder autosleutel, zo een dik plastic-pinpas-kaartje, kon ook mijn mede kanovaarder niet over haar kano en uitrusting beschikken. Dan de hele tent uitgeruimt, anderen hielpen ook mee zoeken.
2010-08-06-u45242-k
Uiteindelijk bleken ze gewoon in het tasje te zitten, dat ik drie keer gecontroleerd had! (excuus achteraf, normaal zitten er sleutels aan, deze pinpas kleine kaart voel je slecht in de voering). De vertrektijd was door mijn dommigheid een kwartier later.

Reageren? »

Reageren?

RSS-feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URL

Geef een reactie

Powered by WordPress