Hallo wereld

3 september 2014

10000 kilometer in de Shore-Line in 7 jaar.

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 14:47

gepubliceerd in PeddelPraat 253
Het is 11 maart 2014. Bij de sluis met de naam “de Koppel” geeft het peil 697cm aan. De net gemeten watertemperatuur is 9 graden. Vandaag is er een matige stroming en wind tegen. Ik ga weer op weg naar de sluis “de Haandrik”, ergens onderweg zal ik de grens van ’10.000 km in deze kano’ passeren, dat is nog 7,6 km varen.

De lente is merkbaar begonnen, verse molshopen zijn zichtbaar in de dijken en aan de waterkant zijn al frisse scheuten nieuw riet tussen de brandnetels te zien. Links zie ik de eerste bloemen in bloei, narcissen. Dat is een aardige attentie van de natuur, want ik moet nog even verder peddelen en dan zie ik op de GPS dat ik 7,6 km heb gepeddeld. Het was bij hectometer-raai 5,4 tussen Ane en de Haandrik.

Op 28 maart 2007 kocht ik bij Klaas Hofman deze rood/witte kano van 485 cm lang. Het is een ShoreLine, fabrikant NorthShore, ik noemde hem: “Waterton”. Onder de naam “waterTon” schrijf ik verhaaltjes en plaats daar fotootjes bij. Zo heb ik een nieuwe hobby gevonden, of eigenlijk drie hobbies: varen, schrijven en fotoalbums op internet zetten. Daar gaat veel tijd zitten. De net gestarte opbouw voor H0 modelspoor verstoft weer. Schrijven doe ik in kanobladen en op mijn eigen website, met daarop ook links naar de Picasa fotoalbums.

Van het varen kreeg ik in het begin pijn in spieren, waarvan ik geen eens wist dat ik ze had. Het bevalt goed, de buikomvang, gewicht en ademhaling veranderde postitief.

Steeds meer en verder pedellen, zo begon ik een wedstrijd met mezelf. Trachten om een hogere gemiddelde snelheid te halen, of deze te evenaren. Hierbij ontstond bijna een kraak of kanopols. Gelukkig merkte Peter Hoek dat op. Zo ging ik aan een betere peddeltechniek werken.
Een jaar later maakte ik, bij Klaas, kennis met zeekajakken. Nog meer vaar- en peddeltechniek, opkanten en veel meer. Daarna volgen zeekampen met als doel het examen “ZeeVaardigheid”.

Het niveau van ‘zeevaardigheid’ betekent, dat je ook en juist in de praktijk weet hoe je gered kunt worden en hoe je anderen moet redden. Beiden zijn van levensbelang, dit wordt voortdurend geoefend.
Onderweg naar dat examen had ik, tijdens het uitvinden van de beste peddeltechnieken, me een eigen manier van varen eigen gemaakt. Ik zette mezelf klemvast in de kano, de knieën tegen de onderkant van de kuip. Door zo vast in de boot te zitten groeide mijn zelfvertrouwen en snelheid.
Maar bij golven, groot, dwars of van achteren, is dat niet handig. Die slechte gewoonte afleren kostte veel tijd, maar was noodzakelijk.. Dat moet je dan weer helemaal opbouwen, als je “los” in je boot zit. De nu betere peddeltechnieken hebben daarbij erg geholpen.

En dan, jaren later, moet je op de examendag al die oefeningen demonstreren, ook in hoge(re) golven. Ook moet je door de branding op zee zien te komen en later ook weer door de branding op het strand aanlanden. Dit betekent, dat de examendag alleen door kan gaan als … er voldoende golfhoogte en branding is.
Op Vlieland, Juni 2011 is er eindelijk voldoende branding. De Shoreline en ik hadden samen al 6800 km gevaren. We slaagden samen voor het examen en ik alleen ook zelfs voor de theorie!

Daarna wat vrij varen, het diploma is binnen, Ik ga ZoetZout varen in Friese binnen- en buitenwateren. En nog meer varen en nadenken over… hoe verder. Dan komt de gedachte op om “Internationaal” te gaan, varen in het uiterst westelijke puntje van Frankrijk, in Bretagne, in Finistere.

Denken aan varen onder zulke omstandigheden is één. Maar hoe weet je of je wel het aan kunt. Natuurlijk eerst de conditie verder opvoeren, nog meer varen. Zo sloot ik 2011 af met record, ruim 1900 km op de peddelmeter.
Zodra het kon, me opgeven voor het NKB-zeekamp in begin juni. Toen dat kamp begon had ik al bijna 700 km gevaren, ook meer dan ooit. De zaterdag van dat weekend was behoorlijk heftig en zondag waren de omstandigheden zo heftig, dat de andere groepen niet gevaren hebben., wij wel. Deze test doorstond ik en kon met zelfvertrouwen naar Frankrijk vertrekken. Het kamp was geweldig, mooi weer en hoge golven, waarin ik mijn grenzen weer verlegde. Op 3e kerstdag sloot ik 2012 af met een jaartotaal van 1500 km.

Finistere was me zo goed bevallen dat ik in 2013 weer mee ging. Toen mindere condities, maar dat is een ander verhaal (lees PP250). Op Vecht en Regge gewoon verder gevaren, totaal score 1200 km.
Het is alweer half 2014, doe weer algemene zeekampen. De Ellemeet weekenden en de PPzeekampweek zijn al geweest. Technieken verder consolideren en deze uit testen op zee. En ik peddel verder, het PP najaarskamp komt.

Wat wordt mijn volgende doel? Eigenlijk niets specifieks. Ik hoop dat ik deze conditie in gezondheid kan en mag behouden, maar dat is niet vanzelf sprekend. Dus mijn doel is genieten van de natuur, vooral op de Overijsselse Vecht.

Powered by WordPress