Hallo wereld

22 maart 2011

“WaterTon” is jarig

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 19:53

Op 29 maart werd “WaterTon”, de NorthShore ShoreLine, mijn zeekajak dus, 4 jaar. shore_line_planToen ik hem kocht bij Klaas Hofman, had ik niet gedacht dat het zo een enorme impact zou hebben in mijn leven.

Op 5 april 2007 werd onderstaande foto gemaakt.2007-04-05-ton-7_1662-k

Een oplettende lezer van mijn site en log zal iets opvallen. Er staat nog heel groot “ShoreLine” voor WaterTon. Tevens zit er duidelijk meer “Ton” in mijn zwemvest, het staat strak.

Bijna 4 jaar later hebben “WaterTon” en ik bijna 5500 km afgelegd in over de 200 tochten. Daarvan 556 km tijdens “zee”tochten, meestal trainingen om zeevaardigheid te behalen.
De naam ShoreLine is van de boot verdwenen en zwemvest, LongJohn en Ton zijn door een magerder exemplaar vervangen.
2006-07-02-6_1558-zeekayak-lauwersoog-k Een foto uit 2006 laat zien dat een vermageringkuur geen overbodige luxe was. Het was mij eigenlijk verboden om alleen in zwembroek me te laten fotograferen, deze foto bewijst dat. Nu kan ik gewoon op de kiek gezet worden. Dit is één van de vele vele voordelen van het “kano-gek” zijn. Er zijn vele kilo”””’’s verloren gegaan door deze geweldige sport.

Tot mijn 65ste jaar had ik absoluut niets aan sport gedaan. Ook ademde ik meestal door de mond. Ook dat is veranderd, nu adem ik uitsluitend door de neus. Mijn (gebruikte) long-inhoud is ook gegroeid. Griep en verkoudheden komen bijna niet meer voor.

2007-09-29-08-rhederlaag-c0147v-k Kamperen is nooit mijn hobby geweest.
Maar omdat “de zee” nogal ver weg is, werd toch een tent en overige spullen aan geschaft. Maar wel zo klein en van gering gewicht, dat het allemaal in de kano kon.
Een mooie test was dan ook de 100 km van de Veluwerally in 2008.

Toen, in maart 2007, had ik geen enkel kajakdiploma. Ik kon een beetje peddelen. De afgelegde afstand was zelden boven de 15 km.
Dat veranderde snel, met vallen en opstaan. Een “kano-pols” werd door een oplettende kajakker opgemerkt (zie website-blz: varen en blessures). De tennis-elleboog werd door een betere peddeltechniek voorkomen.
De afstanden werden groter (dank je Jan). Ik volgde in 2008 bij Klaas Hofman een introductiecursus zeevaren.
2007-08-28-wadden-c4415
Ik was al ernstig geïnfecteerd door het kano-virus. Nu kwam daar een nog eens het “zeekajakken” over heen.Dit was en is werkelijk een extreme vorm van kajak-fanatisme. Gelukkig zijn er veel zeekajak instructeurs, die de zelfde afwijking hebben en je graag alles willen leren. Ik heb daar heel dankbaar gebruik van gemaakt.

1 maart 2011

Wildwater is niet helemaal mijn ding

Hoort bij: Allgemeen — admin @ 10:31

Het is zaterdagmorgen, 8 uur op deze 5 februari. Kanoleut verzamelt zich in Zenderen. Met 12 mensen en 5 auto”’’s gaan onderweg om het wilde water van de Lenne te gaan bevaren. Voor een paar Kano”leu is het de eerste keer dat op wilder water gevaren zal worden, dan de Bornse Beken. Die overigens echt niet tam zijn, hoor. Met een balgstuw waar we vanaf gaan en twee vistrappen waar we tegenop moeten varen, is dat best wel leuk.
p2051368-k-2002
Vandaag is ons doel: Hagen (Höhe Limburg). Onderweg vallen de bloeiende bomen op, ik herken de krent en wilgenkatjes. In Höhe Limburg, bij het begin van de wildwaterbaan parkeren we twee auto’’s. Om 12 uur dobberen we in de Lenne. Onze instructeurs, Ico en Michiel laten ons allemaal travaseren. Je moet schuin naar de andere kant, daarbij moet je de kajak opkanten aan die kant waarvan het water tegen aan stroomt. Op ””gewoon” stromend water zoals de Vecht, is dat echt anders dan op dit snel stromende water, met rare rafels door (net) verborgen rotsblokken. Het is wat ””tricky””, het voelt onstabiel aan, je moet het durven. Na deze oefeningen gaan we verder varen en leren dan om in ””keerwatertjes” te komen.
p2051377-k-2001
Na 7 km staat op een bord: “onbevaarbare stuw”. We stappen uit en slepen/dragen onze kano’’s naar het 50 cm lagere niveau. Van deze lage kant lijkt “de wals” niet zo heftig, ik ga dat bekijken. De stroming is toch wel erg sterk, de wals zal dat ook wel zijn. Ik laat me drijven en raak daarbij uit ballans. De “lage steun” doe ik aan de verkeerde kant, de stroming hapt de peddel. Dit gebeurt zo onverwacht dat ik de hoge steun vergeet, zo ga ik om. Het water is zo koud, dat ik vergeet te eskimoteren. Ik wil er alleen maar uit en trek aan de paniek-lus. Via de hals opening stroomt het water naar binnen, het is werkelijk koud. Snel naar de kant, de kano leeg maken. Omkleden kan, maar omdat we bijna bij het eindpunt zijn (3 km verder), doe ik dat niet. Ik vaar me warm, maar blijf te koud om foto’’s te maken.

Op het eindpunt blijkt dat er 3 vaarders zijn om gegaan, dat valt mee. Bijna allemaal willen ze de wildwaterbaan af. Ik vind één keer nat worden wel genoeg en stap uit. De anderen gaan die wildwaterbaan af, waarbij er nog vier om gaan. Kennelijk bederft dat de pret niet, ze kunnen er geen genoeg van krijgen. Vanaf de wal kan ik mooie plaatjes maken.
p2051383-k-200
De wildwaterbaan van Höhe Limburg ziet er echt wel indrukwekkend uit. Vanaf de kant zie je twee grote golven staan gevolgd door een derde die er uit ziet als een grote bruispartij. De deskundigen zeggen dat als je gewoon doorvaart, je die golven nauwelijks merkt. Ik weet dat nog niet zo.

De volgende dag lopen we langs de wildwaterbaan, de instructeurs vertellen hoe en waar je wat moet/kunt doen.
Gisteren was ik al omgegaan, dit wil ik nu persé voorkomen. Die grote staande golf waar je meteen door heen moet, voedt mijn twijfel. Vind ik dit wild-water wel leuk? Ik houd mijn twijfel.

Toch stap ik in en vaar de golven in. Het is best wel heftig, in een oogwenk is het voorbij. Maar ik ben mijn vertrouwen kwijt. Snel laat me doorspoelen tot het einde van de baan.
Hier maak ik de balans op: Het ging me te snel, hoe ik overeind ben gebleven? Vermoedelijk de automatische piloot. Door dit hele snelle varen (18,9 km/uur) is mijn (zelf) vertrouwen helemaal weg.
Hier aan het einde van de baan ga ik maar aan het opkanten werken. Langzaam komt mijn vertrouwen weer terug. Maar ik ga geen tweede keer de baan af. Dat stel ik maar uit tot over een paar maanden, als water- en luchttemperatuur wat prettiger is.
Een andere keer hoop ik het wel bewust te beleven.

Powered by WordPress